Kontakt2

Jeżeli masz jakieś pytania lub problem z doborem filtrów do wody - zadzwoń lub napisz do nas!

 

CristalAqua

ul.Puławska 233
02-715Warszawa

e-mail: info@cristalaqua.pl 

Infolinia:
+48 600 436 840



Odbiór osobisty:
Możliwy w naszym magazynie pod Warszawą.

Wskaźniki jakości wody


Wskaźniki jakości wody – Czy wiesz co pijesz?


Woda jest najlepszym rozpuszczalnikiem występującym w środowisku naturalnym. Dlatego też zawiera prawie wszystkie związki znajdujące się w skorupie ziemskiej. Występują one w różnych stężeniach w zależności od ich powszechności, stopnia rozpuszczalności oraz wielu różnych procesów fizykochemicznych. Stężenia związków w wodach naturalnych wahają się przeciętnie od kilku mg/l do kilkuset mg/l. Substancje znajdujące się w wodzie to substancje pochodzenia naturalnego oraz substancje wprowadzone do wód wskutek gospodarczej działalności człowieka, stanowiące zanieczyszczenia wód naturalnych. Podstawowym czynnikiem decydującym o sposobie uzdatniania wody jest jej skład.

Wskaźniki jakości wód określają jakość wody czyli ilość i rodzaje zawartych w wodzie zanieczyszczeń. Poniżej przedstawiamy podstawowe wskaźniki jakości wody do picia.
 
Mętność – jest to właściwość optyczna uwarunkowana obecnością nierozpuszczonych w niej cząstek pochodzenia nieorganicznego i organicznego, które rozpraszają i absorbują promienie świetlne. To wskaźnik jakości wody określany w mętnościomierzu Baylisa przez porównanie badanej wody z odpowiednio przygotowanymi wzorcami; za jednostkę mętności przyjęto taką mętność, jaka powstaje, jeżeli do 1 dm3 wody destylowanej doda się 1 mg zawiesiny ziemi okrzemkowej lub kaolinu. Mętność mogą powodować wytrącające się: - związki żelaza, manganu i glinu, - kwasy humusowe, - plankton, - cząstki skał i gleb, - osady denne, - zawiesiny odprowadzane do wód ze ściekami. Oznaczenie mętności jest niezbędne przy ocenie wody do picia oraz wody do celów gospodarczych i przemysłowych. Mętność wody wpływa przede wszystkim na jej wygląd i smak. Wody mętne nie nadają sie do picia.
Norma 1 NTU

Barwa – jest wywołana obecnością substancji barwnych dostających się do wody wraz ze ściekami, substancjami organicznymi pochodzącymi z gleby, związkami żelaza, koloidami albo zakwitami. Barwa to wskaźnik jakości wody wyrażony w jednostkach barwy. Intensywność barwy oznacza się kolorymetrycznie w skali wzorca platynowo-kobaltowego (1 stopień odpowiada barwie jaką nadaje 1 mg Pt w postaci soli rozpuszczonej w 1 dm3 wody).
Norma do 15 mg Pt/dm3

Zapach – jest to wskaźnik jakości wody określany organoleptycznie za pomocą powonienia skali natężenia zapachu, oznacza się na zimno lub na gorąco, podając natężenie zapachu wg 5-stopniowej skali:
0 – brak zapachu
1 – zapach bardzo słaby
2 – zapach słaby
3 – zapach wyraźny
4 – zapach silny
5 – zapach bardzo silny

Rozróżniamy następujące grupy zapachów:
R – zapachy roślinne pochodzenia naturalnego, wywołane związkami organicznymi, które nie znajdują się w stanie rozkładu gnilnego (np. zapach ziemi, mchu, siana, torfu, kory drzewnej, zapach kwiatów itp.)
G – zapachy gnilne pochodzenia naturalnego, spowodowane obecnością w wodzie substancji organicznych znajdujących się w stanie rozkładu gnilnego (np. zapach stęchły, zbutwiały, zapach pleśni, zgniłych jaj itp.)
S – zapachy pochodzenia nienaturalnego (sztucznego), wywołane obecnością związków nie spotykanych w wodzie, jak fenol, nafta, chlor itp.

Odczyn – wyraża stopień kwasowości lub zasadowości wody i jest określany ilościowo stężeniem jonów wodorowych. Wskaźnik to pH. Odczyn wód naturalnych waha się przeważnie w granicach 5,5 – 7,5. Roztwory obojętne mają pH = 7, kwaśne < 7, alkaliczne > 7. Oznaczenie pH wykonuje się kolorymetrycznie lub elektrometrycznie. Wody o niskim pH odznaczają się korozyjnością zaś o wysokim pH wykazują skłonność do pienienia się.
Norma od 6 do 9 pH

Twardość ogólna (całkowita) – powodują ją  rozpuszczone w wodzie głównie sole wapnia i magnezu (również innych kationów, które występują jednak w dużo mniejszych ilościach, takich jak jony żelaza, glinu, manganu oraz metali ciężkich). Nadmierna twardość wody jest zjawiskiem niepożądanym zarówno w procesach przemysłowych, jak i dla celów konsumpcyjnych. Podczas ogrzewania na ściankach garnków, kotłów itp. powstaje kamień kotłowy, który pogarsza przewodnictwo cieplne, co w konsekwencji powoduje straty energetyczne, jak również może być przyczyną poważnych awarii. W gospodarstwie domowym nadmierna twardość wody powoduje większe zużycie środków piorących. Twardość wody określa się zawartością rozpuszczonych w niej soli wapnia i magnezu, wyrażonych w mval/dm3. Twardość ogólną klasyfikuje się wg kationów (twardość wapniowa i twardość magnezowa) lub wg anionów (twardość węglanowa i twardość niewęglanowa). Twardość ogólna jest sumą twardości węglanowej i niewęglanowej lub sumą twardości wapniowej i magnezowej.
Maksymalne dopuszczalne stężenie 500 mg CaCO3/dm3

Zasadowość (alkaliczność) – wskaźnik określający zawartość wodorotlenków, wodorowęglanów i węglanów metali alkalicznych i metali ziem alkalicznych. Zasadowość wody wyraża się w mval/dm3. Pod względem technicznym i gospodarczym zasadowość wody ma duże znaczenie, pod względem higienicznym jest mało istotne.

Żelazo i mangan – w wodach naturalnych występują przeważnie w postaci węglowodorów, siarczanów, chlorków, związków humusowych i niekiedy fosforanów. Mangan zazwyczaj współwystępuje w wodzie z żelazem. Obecność jonów żelaza i manganu jest bardzo szkodliwa dla wielu procesów technologicznych, szczególnie w przemyśle papierniczym, włókienniczym i fotograficznym. Ponadto zawartość żelaza i manganu w wodzie może powodować zarastanie przewodów wodociągowych. Negatywnym skutkiem jest również nieprzyjemny smak oraz zapach wody.
Maksymalne dopuszczalne stężenie Fe 0,20 mg/dm3
Maksymalne dopuszczalne stężenie Mn 0,05 mg/dm3

Chlorki – dobra rozpuszczalność soli kwasu solnego, zwanych chlorkami oraz ich powszechne występowanie w przyrodzie powoduje, że jon chlorkowy występuje we wszystkich wodach naturalnych. Niewielkie ilości jonów chlorkowych znajdują się w wodach górskich i wodach opadowych. Chlorki mogą przenikać do wód naturalnych z gleby, pokładów naturalnych soli, ze ściekami, z odpadkami pochodzenia zwierzęcego. Wysokie stężenie jonów chlorkowych zwiększa korozyjność wody.
Maksymalne dopuszczalne stężenie 250 mg/dm3

Związki azotanu (amoniak, azotany, azotyny) – dostają się do wody z doprowadzanymi ściekami, z pól nawożonych nawozami azotanowymi, a także z rozkładu organicznych związków azotowych.
Maksymalne dopuszczalne stężenie azotanów 50 mg/dm3
Maksymalne dopuszczalne stężenie amoniaku 0,5 mg/dm3
Maksymalne dopuszczalne stężenie azotyn 0,5 mg/dm3

Siarkowodór – nawet w małych stężeniach nadaje wodzie wyczuwalny, nieprzyjemny zapach. Obecność siarkowodoru w wodzie niekorzystnie wpływa na jej smak i właściwości korozyjne. Występuje zazwyczaj w wodach podziemnych, może być pochodzenia mineralnego, organicznego lub biologicznego, przy czym przybiera postać rozpuszczonego gazu lub siarczków. Woda przeznaczona do picia nie może zawierać siarkowodoru, bez względu na jego pochodzenie organiczne czy też nieorganiczne.

Siarczany – najbardziej rozpowszechnione zanieczyszczenia w wodzie. Dostają sie one do niej wskutek wymywania skał osadowych oraz wyługowania gleby. Źródłem siarczanów w wodach powierzchniowych mogą być ścieki miejskie i przemysłowe oraz wody kopalniane. Znaczna zawartość siarczanów w wodzie może powodować choroby przewodu pokarmowego, a ponadto woda taka może być przyczyną korozji betonu i konstrukcji żelbetowych.
Norma do 250 mg/dm3

Dwutlenek węgla – występuje w wodzie w postaci związanej, jako węglany lub wodorowęglany, a także w postaci wolnej, jako tzw. Równoważny, zapewniający istnienie wodorowęglanów w wodzie oraz agresywny, mający właściwości korozyjne w stosunku do stali i betonu, utrudniający procesy technologiczne uzdatniania wody. Celem stosowanych technologii jest usunięcie z wody agresywnego dwutlenku węgla, który pojawia się w wodzie wtedy, gdy jej pH jest zbyt niskie, aby zrównoważyć obecność dwutlenku węgla tworzeniem się wodorowęglanów.

Utlenialność – to wielkość wyrażająca ilość tlenu potrzebną do utlenienia substancji organicznych zawartych w wodzie. Jest to umowny wskaźnik jakości wody, określający zawartość w wodzie substancji utleniających się nadmanganianem potasu KmnO4 i wyrażony w mg 02/dm3 badanej wody lub mg zużytego KMnO4 na dm3 (1 mg KmnO4 odpowiada 0,25 mg 02).
Norma do 5 mg 02/dm3

Sucha pozostałość – jest to masa osadu pozostałego po odparowaniu wody, wysuszona w temperaturze 105 stopni C   i przeliczona na 1 dm3 wody. Składają się na nią wszystkie substancje stałe, rozpuszczone i zawieszone w wodzie.

Pozostałość po prażeniu – pozostałość po prażeniu suchej pozostałości w temperaturze 550 stopni C (wypalane zostają wszystkie substancje organiczne). Strata po prażeniu jest to umowny wskaźnik zawartości związków organicznych w wodzie.

Przewodność elektryczna – jest miarą zawartości w niej elektrolitów, czyli wszelkich substancji chemicznych, ulegających w roztworze wodnym dysocjacji jonowej. Ponieważ jony są obdarzone ładunkiem elektrycznym, więc woda przewodzi prąd. Za przewodność elektryczną wody odpowiedzialne są głównie sole, kwasy i zasady. Woda o małej zawartości elektrolitów cechuje się niewielką przewodnością (czyli jej opór jest duży). W wodzie o znacznej zawartości elektrolitów panują oczywiście stosunki odwrotne – jej przewodność jest duża, zaś opór mały. Przewodność elektryczną podaje się w jednostkach S/cm lub mS/cm (mikro lub milisimensach/cm). Przewodność elektryczną należy podawać dla temperatury 20 stopni C.
Norma do 2500 mS/cm w 20 stopniach C

Zaloguj się

Nie pamiętasz hasła? Register.

Koszyk

produktów: 0

wartość: 0,00 zł

przejdź do koszyka »

Usługi montażowe

Oferujemy montaż i uruchomienie na terenie całego kraju!

Więcej informacji tutaj.

Sklep jest w trybie podglądu
Sklep internetowy Shoper.pl